Göz çizimini doğru yapmak için gözün anatomisini bilmek gerekir. Göz küre şeklindedir. Kafatasında göz yuvalarının içine yerleşmişlerdir. Biz sadece dışarıdan görünen kısmını çizeriz. Fakat tamamını bilmek ve algılamak doğru bir çizimin olmazsa olmazıdır.
1. Göz yuvarlağını tam dairesel çizmemiz gerekir.
2. Göz kapaklarını sırayla oval bir şekilde çizeriz.
3. Üst göz kapağı çizgisini biraz kalınlaştırırız ve dairenin kenarından kapak çizgisini veririz.
4. Göz içi (iris) gölgesini yaparken aks çizgilerini takip ederek çizgisel bir çalışma yaparız.
5. Kirpikler gözün kuyruk tarafına doğru üst üste devrilerek çizilirler.
6. Işık-gölge vererek bitiririz. Göz içi ışığı gözün rengine göre ve karşıdan gelen ışığa göre değişir. Açık renk gözlerde gölge (koyuluk) daha az, koyu renk gözlerde ise fazladır.
İ.Ö. 7. ve 6. yüzyılda, resmin evrimi üzerine biraz tutarlı bir açıklama yapmayı sağlayan belgeler dizisi başlar. Başlangıçta bu tanıklıklar dolaysızdır: 1968'e kadar elimizde hiçbir gerçek Yunan resmi yoktu. Bu resim üzerine fikirlerimizi vazolardaki resimlerden ediniyorduk ve doğal olarak bu fikir, bir Sévres tabağı bir Boucher tablosu üzerine ne kadar doğru bir fikir verirse o kadar doğruydu.
Dypilon'un geometrik üsluplaştırmasından sonra, İ.Ö. 7. ve 6. yüzyılda Korinthos ve Atina çanak çömlekçileri yaratıcı bir anlayışı geliştirerek Dor geometrisi ile İon fantezisi arasında bir denge kurdular. Bu Attike okulunun ilk şaheserlerinden biri, kırmızı pişmiş toprak zemin üzerine siyah figürlerle resmedilmiştir. Klitias'ın yaptığı bu vazoda -François vazosu adı verilir- iki yüz elli figür, üst üste bölgelerde toplanmıştır ve Homeros'un anlatılarından alınan konular, sonradan "Yunan İncili" adı verilen şeyi oluşturur. Eserlerini imzalayan birçok sanatçının adını biliyoruz. Siyah figürleri yapanlar arasında İ.Ö. 7. yüzyılda Euphronios, Amazonlar efsanesini ve Klitos efsanesini ağırbaşlı üslubuyla işleyerek siyah zemin üzerine kırmızı figürler usulünü başlatır ve resme tekniğiyle -Duris imzaladığı otuz vazosunda bu tekniği benimsemiştir- daha büyük bir kesinlik kazandırır.
Phidias'ın çağdaşı ve İ.Ö. 5. yüzyılın en ünlü Yunan ressamı olan Polygnotos'un adını bilmemize karşılık, eseri üstüne hiçbir bilgimiz yok. Neyse ki, 1968'de Paestum'da bulunan kayaya çizilmiş resimler -bir şölen sahnesini ve bir ölü çukurunda yapılan cenaze alayını (İ.Ö. 490 - İ.Ö. 480) canlandırırlar- arkaik çağ Yunan resminin bugün bilinen tek örneğini bize tanıttı. 1969'da aynı yerde bulunan daha sonra (İ.Ö. 340) resimlenmiş otuz kadar mezar da -dört atlı araba, yumruk sporcuları, ağır piyadeler, boğa ve akbaba kurbanları temsil edilmiştir- ilk buluşu klasik çağ bakımından tamamladı. Uzmanlar bu mucizevi resim müzesini, yerel bir geleneğin hizmetindeki o çağ Yunan resminden esinlenen Lakonialı sanatçılara malederler.
İ.Ö. 4. yüzyıl başında, resmin klasik çağının başlıca ressamları Asya okulunun temsilcisi olan Ephesoslu Parrhasios ile Lukania asıllı olan ve aydınlık peyzajlar yapan Zeuksis'tir. Helenistik dönemin zanaatçi olmayan en büyük ressamı ise İskender'in portrecisi olan Apelles'tir. Pompei'deki Fauna'nın Evi'nde bulunan (bugün Napoli'de) ünlü İssos Savaşı çinisi, üslubu üstüne bir fikir verir.
İ.Ö. 6. yüzyıl ile 2. yüzyıllar arasındaki Yunan resmi, bu resmin sömürgelerdeki bir kolu olan Etrüsk resmi (İ.Ö. 550 - 340) sayesinde Lukania'daki kadar dolaysız kavranabilir. Bu resmi de mezar süslemelerinde (Tarquinia'da) görürüz; Aslanlar Mezarı'ndaki çılgınca dans (Bourdelle'e esin kaynağı olmuştur), Baron Mezarı'ndaki gençlerin at koşturuşu, Leoparlar Mezarı'ndaki flütçü, sayılabilecek başlıca sahnelerdir; bunların tümü, Plinius'un dediğine göre, Etruria'ya gelmiş Yunan sanatçıları tarafından resmedilmiştir.
Roma da Yunanistan'dan ressamlar getirterek bu sanat ithalini sürdürür. Buna karşılık, imparatorluk şehirlerinin sanatçıları arasında latin adlarına pek az rastlanır: Augustus zamanında yaşayan, anlatımlı peyzaj tekniğini Roma'ya sokan, Livia'nın ve Fabulus'un villalarını süslediği sanılan, Neron'un Yaldızlı Evi'nin resimlerini yapan ve belirli bir eserin doğrudan doğruya değerlendirebileceğimiz tek sanatçı olan Ludius gibi. 1604'te ortaya çıkarıldıkları zaman büyük hayranlık uyandıran ünlü Aldobrandini Düğünü, Augustus zamanından kalmadır. Bir sır sahnesi içinde gerçekleştirilmiş evliliğin ilk gecesi ayin usulleri canlandıran bu uzun frizin bir odanın yataklığını süslediği sanılmaktadır. Tarihçiler Pompei'de bulunan Roma fresklerini zaman içinde dağıtabilmek için, renkli panoların katışıksız geometrik üslubundan, süslemelerle çerçeveli basit madalyonlara ve duvarlarda büyük revaklar altında sahte perspektifler oyan olağanüstü sahne tablolarına kadar dört üslup ayırdetmişlerdir. Pompei'nin en ünlü süslemesi Sırlar Villası'nınkidir. Bir odanın bütün duvarlarını kırmızı zemin üstüne kesintisiz bir friz halinde çepeçevre dolanır ve bir Dionysos kültüne giriş ayinini canlandırır. Fresklerin konusu genellikle dinsel ya da şiirsel Roma efsanelerinden ya da günlük hayattan sahnelerdir. Stabia'dan getirilme (Napoli müzesi) Bir Limandan Görünüş gibi peyzajlar enderdir.
Ege uygarlığı (İ.Ö. 2900 - İ.Ö. 1200) ve bu uygarlığın temsilcisi olan Girit sanatı Mısır'daki yeni imparatorluk dönemiyle çağdaştır. Bununla birlikte, Girit resmi güçlü komşusunun etkisinden sıyrılmayı başarmıştır ve Mısır resminin dinselliğini burada laikleştirilmiş gibi gösteren bir anlatma özgürlüğüne ve bir hareket fantezisine sahiptir. Kale değil, kral köşkleri olan Knossos ve Phaistos saraylarındaki fresklerin başlıca özelliği, yansıttıkları yaşama sevinci ile hareketlerin içtenliğidir: akrobasi oyunları, boğa yarışları ve Zambaklı Prens gibi yada budalaca Parisli Kız diye adlandırılan yüzü boyalı, kışkırtıcı kızın portresi gibi zariflik dolu portreler. Girit uygarlığı Ege denizinin dışına da taşmıştır: Yunan uygarlığının başlangıç döneminde, Mykenai ve Tyrinthe saraylarının fresklerinde izlerine rastlanır.
Resim, eskiçağ Girit resminden esinlenerek kendi yorumumdur.
Suluboya, toz pastel, Canson kağıt.
Hindiba
Avrupa, Akdeniz bölgesi ve Yakındoğu'da yaygındır.
Topraküstü kısımları (Cichorii herba) ve kökü (Cichorii radix) kullanılır.
Müsilaj, uçucu yağ, Kikoriin isimli bir kumarin glikoziti, tanen, inulin, pentozanlar ve acı maddeler taşır.
İnfüzyonu laksatif, diüretik ve sudorifik etkilidir. Dispeptik şikayetler, iştahsızlık, karaciğer ve safra kesesi şikayetlerine, sarılığa ve karaciğer büyümesine karşı önerilmektedir. Kolagog etkilidir. Gut ve romatizmada kullanılır. Ayrıca kahve yerine kullanılmaktadır, oksimetilfurfural kahveye özel kokusunu verir. Hakiki kahveye ilave edilirse kahvenin aşırı uyarıcı etkilerini azaltır. Yapraklar pişirilip salatalarda kullanılır.
Yan etkiler:
-Nadiren alerjik deri reaksiyonları görülebilir.
-Safra taşı olanlarda doktorla konsültasyon sonrasında kullanılır.
